Dalawang Biniyang Nakatakas, Hindi Nagpakita ng Senyales ng Panghihinayang

Ni Matt Dolkas, Kasamang Direktor ng Komunikasyon

Mayo 9, 2025

Sa nakalipas na ilang taon, iniikot ko ang mga kambing sa rantso ng aming pamilya sa Novato upang makatulong sa pamamahala ng aming mga halaman laban sa sunog sa kagubatan. Isa itong pakikipagsapalaran, kung tutuusin, at ang aking pang-araw-araw na pakikipagbuno sa mga bumberong ito ay nagturo sa akin ng higit pa sa aking inaakala tungkol sa tanawing ito at sa kahalagahan ng maayos na pagpapastol.

Sa nakalipas na ilang taon, nakita ko ang epekto ng mga hayop na nanginginain sa lupa . Dahil sa mga kambing, ang mga masasamang halamang nagsasalakay ay nagsisimulang matalo ng malalagong karpet ng berdeng damo at matingkad na katutubong mga ligaw na bulaklak. Mayroong bagong patong ng lupa na nabubuo sa bawat pagdaan ng aming kawan, na nagpapataas sa kakayahan ng lupa na sumipsip at magpanatili ng tubig at nagpapalakas ng katatagan nito sa sunog sa kagubatan.

Pero minsan para akong bata na nagpapakinis ng bisikleta. Sa bawat pagpapabuti sa lupain, naiiwan akong gutom para sa higit pa — gusto kong makita kung gaano talaga ako kakintab at malusog. Kaya, noong nakaraang tagsibol nagpasya akong humiram ng dalawang 400 lb na guya mula sa kaibigan kong si Katie Gallagher, may-ari ng North Bend Cattle Company sa MALT-protektado si Gallagher North Bend Ranch, upang madagdagan ang aking epekto sa mga ruminant na ito na nagpapagaling sa lupa. 

Ang lahat ay tila isang magandang ideya sa oras na iyon. 

Ilang buwan akong naghahanda para sa kanilang pagdating. Ngunit ang hindi ko inasahan ay ang kahusayan ng aking kawalan ng kakayahan. Habang ang aking mga kambing ay medyo kontento sa pananatili sa bakas ng kanilang portable electric fencing, ang mga guya na ito ay may iba pang mga ideya. Sa ikatlong araw pa lamang, natuklasan nila ang isang mababang lugar sa kanilang bakod at, bago ko alam kung ano ang nangyayari, sila ay nakalaya at nagtungo sa downtown Novato. 

Tumayo ako na parang walang hanggan, nakanganga ang aking bibig, pinapanood ang 800 pounds ng pananagutan na tumatakbo patungo sa sibilisasyon. Nang sa wakas ay nagsimula na ang aking utak, naalala ko na iniwan ako ni Katie ng isang bag ng butil kaya tumakbo ako upang kumuha ng isang balde at maabutan sila. Tumakbo ako sa likod nila, sumigaw ako ng isang uri ng desperadong ingay ng pagsusumamo para sa kanilang pagbabalik— ang uri ng tunog na tanging gulat lang ang nagagawa. 

Mahabang kwento, pero pagkatapos ng apat na oras, tatlong kapitbahay, isang maayos na lubid, at malaking swerte, sa wakas ay naipit ko na rin ang mga guya sa isang lumang kulungan ng kabayo sa bahay ng kapitbahay ko. Pagod na pagod ako, hindi dahil sa pisikal na paghabol kundi dahil sa mental na pagpaplano ng mga senaryo at mga pangitain ko sa sarili kong humahabol ng mga baka sa mga suburban na kalye ng Novato o sa unang pahina ng Marin Independent Journal.

Ginugol ko ang natitirang bahagi ng hapon sa pagtatanong sa mga pinili kong desisyon sa buhay at pangako sa aking asawa na hindi na iyon uulitin. Pero siyempre, narito ako eksaktong isang taon ang lumipas, nangangarap tungkol sa mga baka at sa mga posibilidad ng regenerative ranching, ang mahika ng pagpapastol sa iba't ibang uri ng hayop , ang mga pagpapabuti na magagawa ko sa aking napakasamang bakod, at ang halagang idadagdag nito kung ihahalo ko sa isa pang ruminant ngayong tagsibol...kung mayroon lang akong ilang guya.

Natututo ako na sa kalikasan at sa magandang pagraranch, timing ang lahat. Sa oras na ito ng taon, na ang mga lupa ay puspos pa rin mula sa mga pag-ulan ng taglamig at ang pag-init ng temperatura ng tagsibol, oras na ng laro para sa paglago ng damo. Bilyun-bilyong natutulog na mikroorganismo sa lupa ang gumigising, na naglalabas ng mga sustansya sa lupa na nagpapagatong sa pinakamasabog na paglaki ng mga batang damo, bulaklak, at forbs sa taon. Mayroong isang alon ng enerhiya ng tagsibol at nakita ko ang aking sarili muli na gustong mag-surf dito. 

Ang mga baka ay ang dalubhasa sa damo ng ruminant world, ang mabibigat na makinarya. Sa pamamagitan ng pag-timing ng kanilang mga pattern ng grazing, maaari nating pasiglahin ang paglaki ng damo, makuha ang carbon mula sa atmospera, bumuo ng kakayahan ng lupain na mag-imbak ng tubig, labanan ang mga invasive species, pataasin ang biological diversity at gumawa ng protina na siksik na pagkain para sa ating mga komunidad. At ang lahat ng ito ay mula sa mga hayop na gumagawa ng kanilang na-evolve na gawin—kumain, gumalaw, at naglalagay ng dumi. 

Araw-araw ay tumataas ang damo at lumalakas ang mga tanong sa aking isipan. Siguro hindi pa tapos ang mga araw ko sa cattle wrangling, baka ngayong tagsibol ay makakasama ko na, baka maayos ko na talaga ang bakod. At marahil ang paminsan-minsang pagtakas ay bahagi lamang ng karanasan, di ba? 

Wag mo lang sabihin sa mga kapitbahay ko na sinabi ko yan.