Sa Pag-Roping sa Ranch (at ang Sining ng Pagmumukhang Tanga)

Ni Matt Dolkas, Kasamang Direktor ng Komunikasyon

Agosto 20, 2026

Sa mga nakalipas na taon, natuto akong maghagis ng lubid na lariat. Ibig sabihin, nagmumukha akong tanga. Sa pagkakaalam ko, wala na talagang ibang paraan para gawin ito. Ang ganap at lubos na kahihiyan lang ang tanging paraan para makapasok.

Medyo nakakabaliw ang buong ideya. Kung may magpapaliwanag nito nang simple, parang ganito: Sige, kukuha ka ng isang grupo ng mga balat mula sa isang hayop (isang siyahan) at itatali ito sa likod ng isang uri ng hayop na nag-ebolusyon sa loob ng milyun-milyong taon upang tumakas mula sa literal na lahat ng bagay (kabayo). Pagkatapos ay sasakay ka sa hayop na iyon habang sinusubukang (keyword) na maghagis ng lubid sa isa pang uri ng hayop na mahilig ding tumakas (ang baka).

Ipaalala mo sa akin, bakit ko ba sinusubukang gawin ito?

Nakita ko na ang liwanag. Kapag ang mga alagang hayop ay nanginginain sa tamang paraan, itinutulak ang mga halaman sa lupa sa bawat hakbang, pinapakain ang microbiome ng lahat ng dumi at ihi, ang lupa ay babalik sa dati nitong anyo. Para itong nagsimula sa gym at natagpuan ang kanyang kalusugan. Ito ay isang sigla na hindi mo lubos na mailalarawan, mararamdaman lamang, at kapag nagawa mo na, hindi ka na muling magiging katulad ng dati.

Ang mga alagang hayop, kapag maayos na pinangangasiwaan, ay isang regalo sa lupa. Ang mga panggatong ng apoy ay pinipigilan . Ang carbon ay nanunuluyan sa lupa sa halip na sa hangin. Ang tirahan ay para sa mga hayop na nangangailangan nito. Para sa isang nagnanais maging cowboy na may kaunting pagkabalisa tungkol sa ating nagbabagong klima, ang pag-aalaga ng mga hayop at lupa ay isang paraan upang mapatahimik ang aking mga kaba. Isang paraan upang mapagana ang aking mga gawain.

Sa tila libu-libong loop na ginawa sa isang gabing pagsasanay (ipapaliwanag sa ibaba), narito ang ilan na—sa aking pagkagulat—ay talagang gumana. Ang sukatan ng tagumpay sa pag-rope sa rantso: kahinahunan.

Bakit Ranchers Rope

Ang pagtali sa isang rantso ay hindi para sa palabas (lalo na kapag ako ang gumagawa nito). Sa isang malaking pastulan, minsan kailangan ng isang rancher na itali ang kanilang mga hayop para magbigay ng gamot, putulin ang mga kuko ( sa aking kaso, mga kuko ng kambing ), o anumang trabaho. Ang alternatibo ay kadalasang itulak ang buong kawan nang malayo patungo sa isang hanay ng mga koral, na, depende sa sitwasyon, ay maaaring maging mas nakaka-stress. Ang lubid ay nag-aalok ng isang paraan upang malutas ang problema nang mabilis at dahan-dahan, mismo sa kinatatayuan ng hayop.

Ang ganitong istilo ng pagtali ay ibang-iba sa makikita mo sa isang rodeo, kung saan ang mga kalahok ay nagpapaligsahan para sa bilis at ang mga galaw ay kadalasang mabilis at mapusok. Ang pagtali sa isang rantso ay kabaligtaran. Ang layunin ay panatilihing tahimik at komportable hangga't maaari ang kawan, at ang hayop na nakatali sa lubid. Isang malambot na kamay, isang mabilis na pagtrato, ang pinakamahusay na posibleng pangangasiwa.

Siyempre, ang aking pag-rope ay mukhang hindi pa rin ganoon kaganda. Sa unang taon, hindi ko namamalayang naiugoy ko ang lubid nang patiwarik habang nagpapraktis. Hindi ko nga namalayan kung gaano ito kasama hanggang sa tinuruan ako ng isang matagal nang cowgirl sa Novato na may pigil na ngiti at simpleng "nakataob ito".

Tumutulong si Meg Sweeney, isang lokal na taga-Novato mangalap ng mga baka mula sa Bundok Burdell kasama ang kanyang kabayong si Cruise.

Isang Maikling Kasaysayan ng Pag-rope

Tuwing Miyerkules ng gabi hanggang sa mga buwan ng tag-araw, napahiya ako sa mga gabi ng Novato Horseman roping sa silangan ng bayan. Nanghihiram ang grupo ng mga baka mula sa Grossi Family Farm para mahasa ang kanilang mga kasanayan at magsaya. Para na rin akong nagsisimba. Yung tipong pinupuntahan mo kahit minsan ay ayaw mo, dahil, Miyerkules ng gabi.

Naglalaman kami ng lubid gamit ang mga breakaway honda, isang maliit na plastik na loop sa dulo ng lubid na bumubukas sa sandaling humigpit ang isang baka. Hindi kami nag-iimbento ng kahit ano diyan, hiniram ko lang ito—napakasama sa aking kaso—mula sa mga taong nakaisip nito noon pa. At marami sa mga ito ay pino dito mismo sa California.

Ang mga orihinal na lubid ng Espanya ay gawa sa hilaw na balat. Pinutol nang mahahabang piraso at tinirintas nang ilang linggo gamit ang kamay. Tinatawag ang mga ito na riatas at, para sa mga purista sa mundo ng panghuhuli ng lubid, sila pa rin ang pinakamahusay na kagamitan sa kalakalan. Tulad ng isang mahusay na lubid, ang mga tirintas ng kasaysayang ito sa kanluran ay hinihila nang mahigpit upang magsimulang maghalo ang mga bagay-bagay. La reata, "ang lubid" sa Espanyol. Kapag sinabi mo ito nang mahina sa Ingles, makikita mo ang pangalang "the lariat". Gayundin ang "vaquero" sa "buckaroo," o "chaparreras" sa simpleng "chaps."

Kasama ng mga misyong Espanyol ay dumating ang napakaraming kawan ng mga bakang may mahabang sungay, na higit pa sa kayang gawin ng mga pari nang mag-isa. Napilitan ang mga katutubong lalaki na pumasok sa gawain , at naging napakahusay dito kaya't binalewala ng mga misyon ang pagbabawal ng mga Espanyol sa mga katutubong lalaki na sumakay ng kabayo . Sinabi ng mga bisita na walang sinuman sa mundo ang mas makakapag-upo ng kabayo. Ginamit ng ilan ang mga kasanayan upang umalis, sumakay sa Central Valley, nagturo sa iba, at bumalik upang matuwid na samsamin ang mga kawan ng misyon. Ang hibla na idinagdag nila sa tirintas ang siyang nakabalot sa lahat ng iba pa.

Pagkalipas ng mga henerasyon, ang mga kondisyon sa mga rancho ng California ay nag-ayon upang mapabilis ang ebolusyon ng kasanayan, upang mailipat ang paggabayo at mahusay na pangangabayo mula sa isang praktikal na kasanayan patungo sa isang mataas na sining. Ang lawak ng lupain at panahon, kahit para sa iilang may pribilehiyo, ay nagbigay-daan para sa pagpipino ng isang kabayo, para sa pagiging perpekto ng isang hagis lamang. Pagkatapos ay gumalaw ito sa tanging paraan na maaaring gumalaw ang isang sasakyang tulad nito: mula sa kamay patungo sa kamay, mula sa rantso patungo sa rantso, unti-unting tumatagos nang malalim sa kultura ng California—isang sining na endemik sa lugar na ito.

Si Teresa Tivio, isang inahing kabayong babae na inaalagaan ni Arnold Dolcini sa kasalukuyan MALT-protektadong Red Hill Ranch, ginawa ilan sa mga pinaka-maimpluwensyang kabayong baka sa kasaysayan ng AmerikaPagkalipas ng tatlong henerasyon, ang mga Dolcini ay nagra-rantso pa rin dito.

Nag-aaral pa

Maaaring may mali sa akin. Minsan naiisip ko kung normal lang ba na maging komportable na tanggapin ang ganitong antas ng kahihiyan nang regular at magsaya pa rin. Pero kung mayroon man akong natutunan sa proseso ng pag-aaral ng rope, iyon ay ayos lang, hindi mo kailangang maging magaling. At kapag naranasan mo na iyon, malaya kang subukan ang halos anumang gusto mo.

Ang hindi ko inaasahan ay kung gaano kalaking bahagi nito ay hindi tungkol sa lubid. Parang pagbabasa ito ng baka bago ito gumalaw. Ito ang tiyempo at pakiramdam ng kabayo at ng kawan. Alam kung kailan dapat tumigil, huminga nang malalim. Karamihan sa kaunting natutunan ko ay natutunan ko kay Kevin, ang kabayo ng nanay ko, na matagal nang nalaman ang lahat bago pa ako. Ang lubid ay ang bahaging nakikita mo. Lahat ng nasa ilalim nito ay nangangailangan ng oras, nangangailangan ng pakiramdam—ngunit kailangan mong magsimula sa isang lugar.

Ang simpleng katotohanan ay ang damo rito ay kailangang pastulan , at ang pastulan ay nangangailangan ng mga taong marunong gumawa nito nang maayos. Ang pakikilahok sa komunidad ng pagra-rancho na ito, para sa ating lahat, ang mahalagang bahagi. Kailangang may patuloy na magpakita, patuloy na humiling na maturuan, patuloy na bumili ng lokal , at panatilihing hindi mawalan ng sigla ang mga hayop.

Kahit na ang lahat ng iyong naiambag sa simula ay, sa madaling salita, komedya lamang.

---

Protektahan ang mga Sakahan at Rancho ng Marin

Pang-alalay MALT ay ang tiket.